පොණ්ඩුක සෙප්පඩ ජාතකය (Pondhuka Seppada Jataka)

පොණ්ඩුක සෙප්පඩ ජාතකය

අතීතයේ, කසී දේශයේ, බරණැස් නුවර, බෝසතාණන් වහන්සේ, විචිත්‍ර රන්වන් පැහැයෙන් දිදුළෙන, සියලු ලක්ෂණයන්ගෙන් පරිපූර්ණ වූ මුවන් රජෙකු ලෙස උපත ලැබූහ. උන්වහන්සේගේ රන්වන් පැහැය, එමෙන්ම උන්වහන්සේගේ ගුණවත්කම, අන් මුවන් අතර පමණක් නොව, අන් සත්ත්වයන් අතරද ප්‍රකට විය. උන්වහන්සේගේ නායකත්වයෙන්, එම වනය සුවපහසුවෙන්, සාමයෙන් පිරි පැවතියේය. දිනක්, ගිනි කඳු මුදුනේ සිට, භයානක ගිනි ජාලාවක් හටගෙන, එම වනය වෙත පැමිණෙමින් තිබුණේය. ගින්නෙහි දැල්වූ ගිනි පුපුරු, සුළඟ සමඟ වේගයෙන් පැතිරෙමින්, ගස් කොළන් දවා හළු කරමින්, සතුන් අතර දැඩි භීතියක් ඇති කළේය.

සියලු සත්ත්වයෝ, උන්ගේ සාමාන්‍ය ගතිගුණ අමතක කර, ජීවිතය බේරා ගැනීමට මරාවසාන තරගයක නිරත වූහ. ගින්නෙහි උණුසුම හා දුමාරය නිසා, ඔවුන්ට හුස්ම ගැනීමටද අපහසු විය. කැලෑවේ සතර දිගින්ම ගිනි ඇවිලී, සියලු මාර්ග අවහිර විය. සත්ත්වයෝ තැතිගෙන, “අපේ ගැලවීමක් නැත! අපි හැමෝම මේ ගින්නෙන් විනාශ වී යනවා!” යැයි කෑගැසූහ. මුවන් රජු, මෙම භයානක තත්ත්වය දුටු විට, කිසිදු භීතියක් නොපෙන්වා, සියලු සත්ත්වයෝ රැස් කරන ලෙස සංඥා කළේය. ඔහු තම කටහඬින්, “අයියෝ, බය නොවන්න! අපගේ ජීවිතය බේරා ගැනීමට මාර්ගයක් තිබේ!” යනුවෙන් කීවේය.

සියලු සත්ත්වයෝ, මුවන් රජුගේ මෘදු හා විශ්වාසදායක ස්වරය අසා, ඔහු වෙත රැස් වූහ. ඔවුන්ගේ මුහුණේ තිබූ භීතිය, යම් පමණකින් හෝ පහව ගියේය. මුවන් රජු, ගිනි කන්ද දෙසට හා වනයෙහි ස්වභාවය දෙසට අවධානය යොමු කළේය. ඔහු දුටුවේ, ගිනි කන්දේ එක් පැත්තක්, මිටියාවතක් බවත්, එම මිටියාවතෙහි ඈතින්, විශාල ගංගාවක් ගලා යන බවත්ය. ගින්න පැතිරෙමින් තිබුණේ, ගංගාවට විරුද්ධ දිශාවෙනි. “නොබියවන්න! මම මාර්ගය පෙන්වා දෙන්නම්. මා සමඟ එන්න!” යැයි මුවන් රජු කීය. ඔහු තම කණ්ඩායමට, ගංගාව දෙසට ගමන් කරන ලෙස නියෝග කළේය.

මුලදී, ඇතැම් සත්ත්වයෝ බියෙන් හා සැකයෙන් පසු විය. “අපට කොහේ යන්නද? ගින්න සෑම තැනකම තිබෙනවා,” යැයි කිහිප දෙනෙක් කීහ. “අපට රජුගේ මඟ පෙන්වීම ගැන විශ්වාසයක් නැහැ,” තවත් සමහරු කීහ. නමුත්, මුවන් රජු, තම ස්ථාවරයේ සිට, “මා විශ්වාස කරන්න! මම දන්නවා කොහොමද අපිව බේරා ගන්නේ කියලා. මා සමඟ එන්න, නැත්නම් අපි හැමෝම මේ ගින්නෙන් මිය යනවා,” යනුවෙන් අවධාරණය කළේය. ඔහුගේ ස්ථීරභාවය හා විශ්වාසය, අන් සත්ත්වයන්ටද ධෛර්යය දුන්නේය. ඔවුන් මුවන් රජුගේ අණ පිළිපදිමින්, ඔහු සමඟ ගංගාව දෙසට දිව යන්නට වූහ.

ගින්නෙහි දැල්වූ ගිනි පුපුරු, ඔවුන් පසුපසින් පැමිණෙමින් තිබුණේය. සුළඟේ වේගය නිසා, ගින්නෙහි පැතිරීම ද ඉතා වේගවත් විය. සත්ත්වයෝ, ගින්නෙහි උණුසුම හා දුමාරය දැනෙමින්, හැකි උපරිම වේගයෙන් දිව ගියහ. මුවන් රජු, ඉදිරියෙන් ගමන් කරමින්, තම කණ්ඩායමට ධෛර්යය දුන්නේය. අවසානයේ, ඔවුන් ගඟ අසලට ළඟා වූහ. ගඟේ ජලය, ගින්නෙහි පැතිරීම නැවැත්වීමට සමත් විය. මුවන් රජු, සියලු සත්ත්වයන්ට ගඟට බැස, එහි ජලයෙහි සුවපහසුවක් ලබා ගන්නා ලෙස පැවසීය. සත්ත්වයෝ, ගඟේ සිහිල් ජලයේ ස්නානය කරමින්, ගින්නෙන් සහ දුමාරයෙන් මිදී, සැනසීමක් ලැබූහ.

“අපේ ගැලවීමක් නැහැ!” කියා මුලින් කෑගැසූ සත්ත්වයෝ, දැන් මුවන් රජුගේ පාමුල වැඳ වැටී, “මහරජාණෙනි, ඔබගේ ඤාණය, ධෛර්යය හා නායකත්වය නිසා, අපි අද ජීවත් වෙලා ඉන්නවා. අපි ඔබගේ අණ නොපිළිගත්තා නම්, අපට මොකද වෙන්නේ කියලා හිතාගන්නත් බැහැ,” යැයි කීහ. මුවන් රජු, “සහෝදරයනි, අපි හැමෝම මේ ලෝකයේ ජීවත් වෙන්නේ, එකිනෙකාගේ සහයෝගයෙන්. අද මම ඔයාලට මාර්ගය පෙන්නුවා. හෙට ඔයාලා කවුරුහරි තවත් අසරණ කෙනෙකුට උදව් කරයි. අපි හැමෝම එකට වැඩ කරනවා නම්, අපි කොයි තරම් දුෂ්කර අවස්ථාවලදිත් ගොඩ එන්න පුළුවන්,” යනුවෙන් පැවසීය.

මෙසේ, බෝසතාණන් වහන්සේගේ ඤාණය, ධෛර්යය සහ නායකත්වය නිසා, එම වනයේ සියලු සත්ත්වයෝ, මාරාන්තික ගින්නෙන් ගැලවී, සුවපත් වූහ. ඔවුන් මුවන් රජුට කෘතඥතාවයෙන් යුතුව, ඔහුට කීකරු වෙමින්, එකමුතුව ජීවත් වූහ. එම වනය, නැවතත් සාමයෙන් හා සතුටින් පිරී ගියේය.